Dag 2. Om 11.00 uur hadden we afgesproken met de hele groep en Yanagizawa-san van het JNI. We gingen te voet naar 江古田駅 (Ekoda station). Van daar moesten we met de 西武池袋線 (Seibu Ikebukuro Line) naar 池袋 (Ikebukuro) waar we konden overstappen op de JR line naar 渋谷 (Shibuya), waar de Japanse school is. Het kopen van kaartjes was een chaos aangezien bijna niemand snapte hoe het werkte en een aantal van ons al een verkeerd kaartje had gekocht. Iedereen stond te dringen bij de verkoopautomaat waardoor de gewone Japanners er niet meer bij konden. Gelukkig hebben we later nog een soort chipkaart kunnen kopen zodat we geen kaartjes meer hoeven kopen. Om de overlast een beetje beperkt te houden hebben we in kleinere groepjes verdergereisd.
Aangekomen op Shibuya Station heb ik met wat anderen gewacht bij het standbeeld van het beroemde hondje Hachikô. Toen iedereen was aangekomen liepen we naar een restaurant in de buurt van de Japanse school om te lunchen. Na de lunch had ik helaas erg buikpijn gekregen. Misschien kwam het door de jetlag. We gingen te voet verder naar het schoolgebouw.
Op de 長沼スクール (The Naganuma School) kregen we eerst een introductie waarin een praatje gehouden werd over de school, het programma en het personeel. De rector van de school was erg grappig en het personeel heel aardig en geruststellend. Ik had echter buikpijn en moest erg nodig naar de wc, maar de rector was nog midden in z’n praatje. Het zou vast een grote schande geweest zijn als ik tijdens zijn speech weg zou lopen, dus ik besloot maar even door te bijten. Toen het praatje afgelopen was kregen we een informatiepakket en ID-pasjes en daarna moesten we naar een ander lokaal – tussendoor heb ik gelukkig naar de wc kunnen gaan - voor de プレースメントテスト (Placement Test). In die test werden onze vaardigheden in tekens, grammatica, spreekvaardigheid en woordenkennis getoetst. Iedereen vond hem erg moeilijk.
Na de test waren we vrij. Ik heb met Frandra, Rianne en Thijs rondgehangen in de winkels van Shibuya. We zijn o.a. naar een grote elektronicawinkel geweest, ビックカメラ (Bikku Kamera). Ze hadden daar echt alles. Mijn oog viel op een apparaatje dat een groene laserstraal kon produceren. Er stond alleen geen prijskaartje op. Hij bleek 30.000 yen te kosten (270 euro): oeps!
Ondertussen begon het buiten flink te regenen. Gelukkig kan je in Tokio overal een paraplu kopen voor minder dan 200 yen (1,80 euro). We kochten allemaal een doorzichtige paraplu en gingen op weg naar de Starbucks tegenover de beroemde oversteekplaats op Shibuya. Daar hebben we heerlijke koffie gedronken en foto’s en filmpjes gemaakt van de straat, waar elke keer als het groen wordt naar verluidt meer dan 1000 mensen tegelijk oversteken.
‘ s Avonds hebben we geld gepind in Ikebukuro en zijn we daar met z’n drieën gaan eten (Thijs was naar huis) op de negende verdieping van een gebouw tegenover het station. Boven komen viel nog niet mee, aangezien er in de lift geen sensor zat die de deur openhoudt als er iemand in de opening staat. De eerste keer ging het al mis, want toen de lift beneden was gekomen en de mensen er nét uit waren, gingen de deuren alweer dicht en moesten we wachten
tot hij weer helemaal naar de negende verdieping was gegaan en terug. Toen hij er eindelijk weer was, gingen we snel de lift in. Maar toen we boven waren en Frandra en ik de lift uit waren gingen de deuren wederom heel snel dicht en bleef Rianne achter. Zij is nog een keer op en naar gegaan tussen de negende en de eerste verdieping. We hadden denk ik beter de trap kunnen nemen. Het eten moest je bestellen via een portable computer die op de tafel lag. Enkele minuten nadat je op 注文する (Order) had gedrukt kwam er een ober met je eten. Erg handig systeem! We hebben o.a. inktvis, frietjes, sushi en kip gegeten.
Na het eten gingen we met de trein weer naar huis. Het is nu dag 3 en ik heb lekker uitgeslapen. Nu ga ik alvast beginnen aan mijn huiswerk: woordjes opzoeken van een tekst die we maandag gaan lezen in de klas. Ik heb mijn kastje weten om te toveren met behulp van een tip van Diana, die hier vorig jaar zat.
Hey Rens,
BeantwoordenVerwijderenIk weet niet wat voor lift het was, maar bijna alle liften in Japan hebben in de schuifdeur een beweegbare plaat. Als je die indrukt (wat gebeurt als je tussen de deur geklemd zou zijn) gaat hij weer open. Deze kun je dan ook met de hand ingedrukt houden om hem open te houden (voor jezelf of anderen).
Als die lift dit niet had, zou het me erg verbazen.
Veel plezier op je school ;)