Ik heb het best druk hier in Tokio. Vandaar dat ik ook niet zo veel tijd heb om telkens mijn blog bij te werken. En aangezien mobiel internet erg duur is en er ik geen gratis wifi-netwerk kan vinden, valt er ook maar weinig te twitteren. Maar dan nu even een snelle update.
Afgelopen weekend heb ik lekker thuis gezeten en gestudeerd. We hebben de eerste dag een map meegekregen met een tekst. Ik heb de moeilijke woorden opgezocht en ze uit mijn hoofd geleerd. Zaterdagavond heb ik okonomiyaki gegeten. Dan zit je aan een tafel met in het midden een hete bakplaat en daar kan je dan zelf uitgekozen ingrediënten op bakken die je in een schaaltje krijgt aangereikt. Heel erg lekker.
De dag daarna ben ik met Rianne en Frandra Italiaans gaan eten in een restaurantje vlakbij het station in mijn wijk. We verwachtten daar een flinke hap spaghetti naar binnen te kunnen werken, maar het bleken piepkleine bordjes te zijn. Ik had ook nog een cocktail, アメリカン・レモネード (American Lemonade), die ontzettend zuur was. Na het eten hebben we nog wat rondgelopen in de buurt. Bij de 100 yen shop verkpoen ze allerlei spulletjes, van nuttige artikelen tot prullaria. Ik heb daar een paar stropdassen gekocht: in Nederland kun je zulke mooie niet kopen voor minder dan een euro!
Om 3.15 uur ‘s ochtends ging de wekker, want de finale van het WK voetbal 2010 was op tv. Na een lange frustrerende wedstrijd was ik helemaal gaar. Het was inmiddels 6 uur en om 7.30 uur moest iedereen vertrekken naar de Japanse school. Ik heb niet meer geslapen tussendoor. Ik denk de meeste mensen niet. Iedereen zag er in ieder geval ongelooflijk brak uit.
De 30 studenten uit Leiden zijn n.a.v. de placement test onderverdeeld in drie groepen: mori, kaze en umi (bos, wind en zee). Volgens Linda is mori het hoogste niveau en umi het laagste, maar aangezien ik in umi terecht ben gekomen geloof ik daar natuurlijk niets van. Of ik moet iets heel doms gedaan hebben bij de placement test, maar volgens mij is iedereen vrij willekeurig ingedeeld. De eerste les was interessant en het Japans van de docenten was goed te volgen, maar wakker blijven viel niet mee. Vooral Guan had het volgens mij erg moeilijk.
In de pauze stond tot mijn grote verbazing opeens Carolien voor m’n neus. Ik wist wel dat m’n klasgenootje uit Leiden op dit moment in Tokio op vakantie was, maar niet dat ze ook les had op de Naganuma School. Ze zit in een lager niveau. Het schijnt veel te gemakkelijk te zijn. We zijn samen even naar een tent om de hoek gelopen waar we een bento (lunchbox) heb gekocht. Ik had ei met vlees en een soort bitte groente. Erg lekker allemaal.
Na school ben ik ook nog naar een andere tent geweest, Sukiya genaamd. Daar heb ik 牛丼 (gyuudon) gegeten. Daarna ben ik heel snel naar huis gegaan en heb ik van 14.00 tot 21.30 uur geslapen. Wat was dat heerlijk!
‘s Avonds heb ik The Departed gekeken, alleen dan nagesynchroniseerd in het Japans. Heel raar en grappig. Welterusten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten