Begin collegejaar

Wat een gek idee dat ik alweer aan mijn derde week in Japan begonnen ben. Ik zit nu precies een week in mijn appartement in Nagasaki en de afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen. De eerste paar dagen heb ik in mijn vorige post al beschreven. In de dagen erna ben ik veel opgetrokken met de Nederlanders van de groep honderden formulieren in moeten vullen voor o.a. gemeente en universiteit, een telefoon proberen te regelen, de omgeving verkend en gewinkeld, een placement test gemaakt op de universiteit, docenten en tutors ontmoet en ontzettend veel Japans gepraat.

Met de Nederlanders kan ik het goed vinden. Het is hier in het appartement erg gezellig met mijn huisgenoten en de anderen komen hier vaak op bezoek voor de gezelligheid en om van Lei’s kookkunsten te genieten (ik heb zelf trouwens ook al wat geholpen. Heb zelfs al vis gefileerd met wat hulp van Aranka). Martha en Anoushka zijn hier soms ook om hun twee Chinese huisgenootjes te ontvluchten. Een van die meisjes schijnt heel aardig te zijn, maar die andere gemeen. Nadine, Aniek en Aranka hebben ondertussen een nieuw huisgenootje erbij gekregen: Tine, een Belg die ook Japans studeert. Paul woont een heel stuk verderop in z’n eentje maar ook hij is af en toe van de partij als we weer gaan eten.

Vrijdag hadden we op de universiteit de placement test. N.a.v. je score op die test word je ingedeeld bij een bepaald niveau voor elk vak: Cultuur & Maatschappij, Begrijpend Lezen, Chinese Tekens, Schrijfvaardigheid, Spreekvaardigheid en Luistervaardigheid. De test begon heel makkelijk maar eindigde zo moeilijk dat niemand eigenlijk meer wist waar het over ging. We hebben nog een hoop te leren!

In het weekend hebben ik met wat Nederlanders de omgeving verkend. We zijn naar het stadscentrum geweest. Nagasaki is erg mooi. Ik ben alleen steeds vergeten mijn videocamera mee te nemen. De foto’s van mijn telefoon zal ik binnenkort uploaden. Het is hier nog volop zomer, ondanks dat het oktober is. ‘s Middags wordt het rond de 28 graden en is er nauwelijks een wolkje aan de lucht. ‘s Nachts koelt het af tot ongeveer 17 graden. Heerlijk!

Maandag hebben we onze tutors ontmoet (voor iedere Nederlander is er een Japanner die ons dit jaar gaat helpen met vanalles en nog wat; mijne heet Yuuji) op de universiteit. Samen hebben we allerlei formulieren ingevuld en zijn daarna naar het gemeentehuis gegaan zodat we ons konden registreren en een “alien registration” pasje konden krijgen. Zo’n pasje heb je nodig als je bijvoorbeeld een bankrekening of een telefoonabonnement wil.
Ook was op maandag de uitslag van de placement test bekend. Ik zit bij elk vak op het niveau “Upper Intermediate”, op twee vakken na. Bij Chinese tekens ben ik “Lower Intermediate” en bij begrijpend lezen ben ik (verrassend!) “Advanced”. De andere Nederlanders hebben ongeveer hetzelfde gescoord als ik, maar Lei en ik waren de enigen die in een advanced niveau behaald hadden voor een vak.

Dinsdag was de openingsceremonie waar de rector magnificus van Nagasaki University een praatje hield en alle ongeveer 50 buitenlandse studenten zich in twee zinnen moesten voorstellen. Er waren vooral Aziaten en die deden dat allemaal in het Engels, dus deden wij dat ook maar. Lekker makkelijk!

Woensdag (gisteren) heb ik een bankrekening aangemaakt zodat ik ook een telefoonabonnement kon nemen. Het regelen van een bankrekening viel mee. We hadden Lei’s tutor Tomo-san bij ons en het duurde allemaal maar een klein uurtje. Het krijgen van een telefoonabonnement viel heel erg tegen. We gingen naar de winkel van Softbank (vroeger Vodafone Japan) en kregen te horen dat we ofwel een creditcard nodig hadden ofwel een Japanse zorgverzekering. Je kon geen gewone bankrekening gebruiken. Dat was blijkbaar een nieuwe regel, want in voorgaande jaren heeft iedereen gewoon met een normale bankrekening kunnen betalen. Ze hadden speciaal voor buitenlanders een arrangement. Je kon kiezen uit vier verschillende telefoonmodellen (heel basic: telefoon kan bellen en smsen en meer eigenlijk niet) en een bijbehorend abonnement van ongeveer 10 euro per maand voor alleen bellen en als je er ook nog internet, sms en verzekering bij wilde zat je tegen de 60 euro per maand. Maar aangezien de helft van alle Nederlanders geen creditcard heeft, gaat het hele feest niet door. Bij een andere provider, NTT Docomo, had je geen creditcard nodig maar die abonnementen waren dan ook drie keer zo duur als die van Softbank. De komende tijd dus nog even geen telefoon voor mij. Ik denk dat ik maar ga proberen een creditcard te krijgen, maar ik betwijfel of dat lukt. Ik ben echt blij dat ik tenminste nog mijn Nederlandse telefoon heb waarmee ik tegen een redelijke prijs kan internetten en naar iedereen berichtjes kan versturen (alleen bellen is super duur). Paul’s mentor Yoshinosuke-san heeft heel veel voor ons uitgezocht en als dank hadden we hem uitgenodigd om bij ons te komen eten die avond. Dat was erg leuk. We hebben hem drop laten proeven – vond ie zoals te verwachten niet lekker – en stroopwafels. Aan het einde van de dag was ik wel erg moe van het de hele tijd Japans spreken.

Vandaag is het donderdag. Om half drie heb ik mijn eerste college: Chinese tekens! 頑張ります！