Dinsdag ben ik met Anoushka vertrokken met de Shinkansen van Tokio naar Nagasaki. Anoushka had daar een hostel geboekt voor ons want we konden pas woensdag ons appartement in. De reis verliep redelijk voorspoedig. Alleen hebben we wat vertraging opgelopen omdat ik nergens een pinautomaat kon vinden en waren we allebei helemaal verkrampt van het rondzeulen met elk meer dan 30 kg bagage. Vooral de reis met de metro naar het Shinkansen station viel niet mee in de spits: die beelden die je misschien gezien hebt waar mensen door stationsmedewerkers keihard de trein ingeduwd worden zodat de deuren van de overvolle trein dicht konden, zo ging het met ons! In de Shinkansen heb ik gezellig met Anoushka gekletst en uit het raam gekeken naar het met 400 km/u voorbij razende landschap.
Aangekomen in Nagasaki moesten we bij het hostel zien te komen. We gingen met de tram. De ene Japanner in Nagasaki noemt een tram een 'street car', de ander een 'densha' (trein) en weer een ander gewoon een 'tram': maakt de communicatie niet makkelijker omdat ze het niet meer snappen als je het verkeerde woord gebruikt. Maar met veel gedoe hadden we uiteindelijk het hostel bereikt. Het was een prachtig hostel met een mooie tuin en een traditioneel ingericht interieur en aardig personeel. We hebben daar lekker gedoucht, gegeten en geslapen zodat we de volgende dag fris op weg konden naar onze nieuwe woningen.
De volgende dag zijn we met de tram weer op weg gegaan. Onderweg zijn we uitgestapt omdat we niet precies wisten waar we moesten zijn. Ik ben een schoenenwinkel ingegaan om te vragen welke tram we moesten hebben voor het station het dichtst bij onze bestemming maar in plaats van dat ze het tramnummer noemden gingen ze helemaal op internet kijken waar 't was en 'n kaartje voor me printen. Iedereen in Nagasaki was heel aardig en behulpzaam (tot nu dan tenminste). Nadat we bij de juiste halte waren aangekomen moesten we nog een kwartier een heuvel op zeulen met onze bagage. Maar toen waren we er wel, eindelijk. Otsukaresama deshita, zeggen de Japanners dan!
Bij het studentenhuis kregen we een rondleiding. Ik was verbaasd over hoe mooi en goed en modern alles binnen was. Ik heb een filmpje gemaakt dat ik later op de universiteit zal proberen te posten. We waren de eersten uit Leiden die zich hadden gemeld. Op de kamerindeling zag ik dat ik met drie andere Nederlanders in 't appartement zat: onverwacht, want er was gezegd dat we waarschijnlijk met twee Nederlanders en twee Chinezen zouden zitten. Ik ben eigenlijk wel blij dat ik nu alleen maar met bekenden zit: Lei, Jeroen en Thijs. Na mijn spullen neergezet te hebben moesten we even langs de universiteit om ons te registreren. Ik had me al meteen buitengesloten omdat ik de werking dat hypermoderne slot niet goed had begrepen. Heel stom.
Toen we terugkwamen bleek iedereen er te zijn behalve Nadine. We zijn met z'n allen matrassen en beddengoed gaan halen want dat was er niet in de kamers. Alleen Martha durfde te proberen om een nachtje op het harde tatamibed te slapen zonder matras. Daarna heeft Lei voor ons allemaal gekookt (curry race). We zaten met z'n negenen in ons (Lei, Jeroen, Thijs en mijn) appartement en 't was erg gezellig.
Nu is het nacht. Morgen moeten we weer wat dingetjes regelen op de universiteit. Ik heb nog een hoop te vertellen maar ik vind het wel weer genoeg, zo getypt op mijn telefoon. Hopelijk heb ik snel een vaste internetverbinding. Welterusten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten